Helaas ben ik genoodzaakt definitief elders verder te schrijven. De wijzigingen bij weblog.nl zijn zo teleurstellend dat ik geen gebruik meer wens te maken van hun diensten. Dankzij hun waardeloze migratie naar een ander systeem ben ik op deze weblog een aantal berichten kwijtgeraakt (vandaar dat er een aantal maanden zijn weggevallen uit het archief), iets wat ik vreselijk vind.
Dus voor wie het nog niet wist: verder lezen op www.thassosweblog.blogspot.com
Al sinds augustus heeft weblog.nl technische problemen. Omdat het me te lang duurde voordat dat was opgelost (en het is nog steeds niet helemaal opgelost, maar ik kan nu in elk geval weer posten), ben ik in oktober overgestapt naar blogspot.com. Er moest toch geblogd worden nietwaar??
Of ik daar blijf bloggen kan ik nu nog niet zeggen. Natuurlijk houd ik het liefste alles bij elkaar, want ook voor mijzelf is mijn weblog in de loop der jaren als “archief” belangrijk geworden. Ik wacht dus af tot weblog.nl alles heeft opgelost (volgens zeggen eind januari) en of ik het dan nog wel prettig vind werken.
Kortom, mijn belevenissen zijn nu te lezen op www.thassosweblog.blogspot.com
Langs deze weg willen Joop en ik iedereen heel hartelijk bedanken voor alle berichtjes, smsjes, telefoontjes, emails (en wat ik nog vergeten ben) naar aanleiding van het ongeluk van Jota. Het was hartverwarmend en een grote troost om te zien hoe iedereen met ons meegeleefd heeft. Van mensen die ons en Jota persoonlijk kennen tot aan 'vreemden' die meelezen op mijn weblog.
Gelukkig begint Lucky ook zijn draai zonder Jota te vinden. De arme hond was behoorlijk van slag toen hij zijn speelmaatje moest missen. En ook al is het nog steeds pijnlijk en stil en leeg rondom het huis, het gewone leven gaat door.
Zoals je mij aankeek als ik naar de schuur ging van we gaan wat doen en misschien spelen?
Je legt geen speeltjes (popjes) meer voor de maaimachine tijdens het grasmaaien.
Nooit meer naast lopen, blijven, deze kant en even wachten.
Nooit meer bij me zitten tijdens een peukie bij het hout zagen.
Jij kon mensen blij maken, over hun angst heen komen voor honden, jij begreep de kinderen.
Ik weet zeker dat jij nu met onze vrienden speelt die al boven zijn !
Jota vergeten doe ik je nooit en te nimmer.
Je baasje Joop
Vanmorgen is onze lieve Jota heengegaan…
Haar onstuimigheid is haar helaas noodlottig geworden. Zoals zoveel dingen in het leven van toevalligheden aan elkaar hangen, zo is dat ook met de dood.
In de korte tijd dat het hek open stond, kwam haar grote vriend in zijn grote pickup voorbij. Normaal rent ze aan haar kant van het hek altijd vrolijk blaffend met hem mee, nu rende ze er opgetogen uit precies op het moment dat hij passeerde. Ze werd vol geraakt en overreden. Ze wist nog terug de tuin in te lopen en alles leek mee te vallen, maar een kwartier later is ze bij de dierenarts overleden.
Ze ligt nu bij ons in de achtertuin begraven met haar popje.
We zullen je vreselijk gaan missen lieve Jot!
Tussen alle bedrijven door moet er ook nog elke dag voor de moestuin worden gezorgd. Stilletjes aan is dat geheel mijn taak geworden en ik heb er reuze lol in. Geen beter begin van de dag dan ‘s morgens in alle vroegte een beetje onkruid te wieden en de rijpe groenten te plukken. Zeker met de oogst die er dit jaar van af komt. Kijk hier eens naar de oogst van 1 dag! Dat wordt morgen Gemista (gevulde paprika’s en tomaten) maken en zondag tomatensoep.
OK ik geef eerlijk toe dat ik gisteren niets geplukt heb, maar toch… Er staan maar 2 komkommerplanten, maar elke dag haal ik er 3-4-5 stuks van af. Ik denk dat ik er tot nu toe al zo’n 35-40 heb afgehaald. Ik kan wel een winkeltje beginnen 
Maar nee hoor, het is heerlijk om deze overvloed met anderen te delen en ik heb dan ook al veel weggegeven.
Ook hebben we onlangs samen met een Duitse vriend een vast frame in de moestuin geinstalleerd zodat we daar elk jaar het net over kunnen spannen. Dat is hier echt nodig want te veel zon is ook weer niet goed, alles staat anders weg te branden en krijgen de tomaten harde schillen.
Eerst dachten we dat de overvloedige oogst kwam door het automatische bewateringssysteem dat we in het voorjaar hebben aangelegd (scheelt een hoop werk!). Maar we horen van iedereen dat er overvloedig geoogst wordt.
Het lijkt wel of de natuur de Grieken bij staat in deze moeilijke tijd…
We waren van plan dit voorjaar onze tapijten op Griekse wijze schoon te maken, want ons lichte tapijt had danig te lijden gehad van de honden (en ons waarschijnlijk ook). Mocht het niet lukken dan was het pech, zo was het ook niet meer om aan te zien. Maar ja, door het wisselvallige weer de afgelopen weken konden we er nog niet aan beginnen want het duurt wel even voordat zo'n wollen kleed droog is.
Vanmorgen zijn we dan eindelijk vol goede moed begonnen. Joop had de hogedrukspuit gehaald bij een vriend en ik ging alvast op m'n knietjes met water en zeep aan de gang. Het eerste kleed was een makkie: 100% nep van de Griekse zigeunerwagen dus ook lekker gauw droog. Het wollen IKEA-tapijt was effe wat anders. Het was allemaal niet zo lekker voor m'n ruggetje maar ik had wel reuze schik met al dat gespetter.
Ondertussen ging Joop de woonkamer stofzuigen en dweilen (was ook hard nodig!).
Daarna was het tijd voor een kleine pauze en omdat we vrienden op bezoek hebben (die deze fotoreportage hebben verzorgd), hadden we ook nog wat lekkers bij de koffie. Daarna hebben we met 4 man het van het water loeizware kleed op het hek getild om te drogen. Nog even een keer extra afspuiten en dan maar hopen dat het goedkomt.
Omdat we toch de hogedrukspuit hadden zijn we gelijk maar even doorgegaan met het achterterras. Zo! Wat was dat een verschil zeg! Doordat het op de noordkant ligt, koekt het vuil veel meer aan en was het ook niet meer weg te bezemen. Dat was pas leuk werken! Je zag het schoon worden, ik had er echt lol in.
Of je het verschil op de foto kunt zien weet ik niet, maar ik ben nu moe maar tevreden.
Een beetje verlaat verslag van mijn supergeslaagde 50e verjaardag en dat komt vooral omdat één van de verrassingen pas gisteren vertrokken is.
Op de dag voor mijn verjaardag hadden vrienden (die overigens hun vakantie ook zó hadden gepland dat ze de 16e hier waren) ons met een smoes naar hun huis toe gelokt. Wat bleek? Was mijn broer voor m'n verjaardag overgekomen naar Thassos! Dat was wel het laatste wat ik had verwacht. Echt een supercadeau dus, het kon al niet meer stuk.
Gelukkig had niemand het in zijn hoofd gehaald om een Sara voor de deur te zetten (de Grieken zouden er toch niks van snappen), maar gasten in de studio hadden wel het hek versierd met als gevolg dat iedere Griek wist wat er aan de hand was en luid toeterde als ze voorbijkwamen.
's Ochtends had een Engelse vriendin bij haar thuis koffie met taart georganiseerd en alle andere vriendinnen uitgenodigd (zo zie je, je maakt niet alleen kennis met de Griekse cultuur maar pikt ook wat op van de Engelse). Ik werd danig verwend met vele mooie cadeaus. Het was zeer ontroerend te constateren dat ik na amper 4 jaar hier te wonen al zoveel lieve vriendinnen had.
Ik had een 35-tal vrienden uitgenodigd om 's avonds bij Stelios te eten, dus eerst even een goede siësta.
Aangekomen bij Stelios zag ik al meteen dat de hele tent was versierd en het zou geen enkele passant kunnen ontgaan dat er iemand 50 was geworden. Maar er wachtte mij nog een grote verrassing. Eerst had ik nog niets in de gaten omdat zich een aantal mensen op straat had verzameld (ik was een beetje laat). Maar toen zag ik ineens Dimitris en toen Giorgos, huh??? en toen een bouzouki!
Joop had stiekem live-muziek geregeld.
Wat was dat geweldig zeg, het maakte echt het feest compleet en ik (en alle anderen) heb dan ook enorm genoten.
Stelios vertelde dat de volgende dag iedereen had gevraagd wie er getrouwd was. Toen hij vertelde dat het om een verjaardag ging, was de reactie: wat!?! met muziek? en met zoveel mensen? Er is dus nog danig over nagepraat en niet alleen door ons.
P.S. Ik heb zelf geen enkele foto gemaakt aangezien er genoeg mensen met een camera rondliepen. Het gevolg is dat ik alle foto's nog moet verzamelen. Maar zodra ik een leuke serie heb samengesteld zal ik hier alsnog een link plaatsen.
Na een ochtend hard werken, hadden Joop en ik onszelf getrakteerd op een lunch aan het strand. Behalve van het lekkere eten konden we ook genieten van een mooi natuurverschijnsel.
Een soort van felle regenboog-vlek. Prachtig om te zien. Maar wat het nou was of hoe zoiets ontstaat… Wie het weet mag het zeggen!
Gisteren was een dag waar ik lang naar had uitgekeken: ik heb met vrienden op het vasteland in de Nestoskloof gelopen. Tenminste dat was de bedoeling… Maar laat ik bij het begin beginnen.
Joop ging niet mee want hij houdt niet van wandelen. Maar al met al waren we met een groep van 10 man(/vrouw). We hebben ons dus met z’n allen in 2 auto’s gepropt en zijn om 8:15 overgevaren en naar Toxotes gereden. Van daar gaat een trein langs de Nestos rivier naar Stavroupoli. Vandaar zou een wandelpad zijn door de kloof terug naar Toxotes. Zo’n 14 km, moest te doen zijn.Rugzakken volgepakt met voedsel en vooral veel drinken.
Aangekomen in Stavroupoli (na een overigens mooie rit voor slechts 1 euro) vroeg ik de conducteur of hij wist waar het pad begon, want niemand had goeie informatie op het internet kunnen vinden. Nou, het was maar goed dat ik het gelijk vroeg, want ten eerste vond hij het vreselijk ver (nou vinden Grieken over het algemeen iets al gauw ver als ze moeten lopen) maar ten tweede wist hij het niet en als er al een pad was vroeg hij zich af of het al “open” was want gedurende de winter kan het nogal eens verdwijnen onder begroeiing of landverschuivingen. Bovendien kwamen we er achter dat Toxotes toch echt wel veel verder weg was dan 14 km. De conducteur wist wel van een pad vanaf het stationnetje Libera, halverwege tussen Stavroupoli en Toxotes. We overlegden snel en besloten het zekere voor het onzekere te nemen en terug te gaan naar Libera.
De trein stopt maar 2 x per dag in Stavroupoli maar gelukkig moest onze trein wachten op de trein uit tegengestelde richting (enkel spoor!) en konden we zo op de andere trein overstappen. Dat was ons geluk bij een ongeluk, dachten we nog. Ook het treinpersoneel wisselde van trein en zo bracht dezelfde conducteur ons weer terug naar Libera en rekende ons niets! Hij wees waar het pad langs de rivier was en als we picknicktafels tegen kwamen waren we op de goede weg.
Het was inmiddels 12:00 en we hadden nog geen stap gewandeld. We gingen op zoek naar het pad en hadden het begin al gauw gevonden maar al snel veranderde het in een weide van brandnetels en ander prikkelspul. We zagen wat verder wel de picknicktafels en baanden ons er maar een weg naar toe (degenen met korte broek waren niet erg blij). We besloten daar wat te eten en drinken en dan op zoek te gaan naar het pad.
Om een lang verhaal kort te maken: we vonden het pad, volgden het een stuk en liepen toen dood op de rivier en een hoge rotspartij. De spoorlijn volgen naar Toxotes was geen optie in verband met de vele tunnels en we hadden al een andere trein horen rijden, dus dat was te veel risico. Er zat niets anders op dan terug te gaan naar het stationnetje (dat overigens in the middle of nowhere ligt).
Het onweerde inmiddels en zag er erg donker uit, dus we moesten ook schuilen en het stationsgebouwtje was daarvoor de beste plek. Daar aangekomen liep een van ons om het gebouwtje heen. Nee! Staat daar een bord met pijlen en afstanden van verschillende routes! Na een tijdje geschuild en weer gegeten en gedronken te hebben was het inmiddels 14:00 geworden. Rijkelijk laat, maar het alternatief was wachten op de trein van 19:30. Dus zijn we toch maar het aangegeven pad gaan volgen. Pfff, wat was dat zwaar. 2 km is erg lang als het alleen maar steil bergopwaarts gaat. Uiteindelijk werd ons duidelijk dat het pad ons ook nog eens de verkeerde kant op voerde: van de kloof af, dus min of meer terug naar Stavroupoli. Maar het was al laat en er zat niets anders op dan door te lopen en zien of we bij het eerste het beste bewoonde gehucht hulp konden krijgen. We waren inmiddels doodop en een beetje teleurgesteld en ontredderd omdat alles zo tegen zat. Gelukkig troffen we tegen 16:00 een levende ziel. Het bleek een Griek te zijn die jaren in Duitsland had gewoond en hij was zo vriendelijk ons in zijn bestelbusje naar Stavroupoli te brengen. Hij had ons ook wel naar Toxotes willen brengen, maar helaas was die weg afgesloten. Weer pech dus. Afijn, twee voorin en de rest van ons op de laadvloer, maar dat kon ons niets schelen. Het was nog een behoorlijk ritje naar Stavroupoli en we waren blij dat we dat niet hoefden te lopen. En zo kwamen we 5 uur later weer in Stavroupoli terecht.
Eén gelukje hadden we nog: onze redder bracht ons naar de bushalte en 2 minuten later kwam de bus naar Xanthi. Van Xanthi namen we weer de bus naar Toxotes (waar we nog een stuk moesten lopen naar het station en weer bergopwaarts!) en zo waren we 8 uur later weer bij onze auto’s.
Al met al was het een dag die van pech en geluk aan elkaar hing en om nou te zeggen dat we hebben genoten… nee.
Maar zeker ga ik nog eens naar Toxotes en loop ik vandaar de kloof in en dan maar weer hetzelfde stuk terug. Vrienden hebben dat al eens gedaan en zeiden dat het fantastish mooi is en zeer de moeite waard. Dezelfde vrienden trouwens die (om die reden) het plan hadden geopperd om deze trip met de trein te gaan maken
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.